Because of Rainy !!!

Maybe rainy is my reason to make an excuse for writing a wonderful essay. Even if I try my best to write it, the result is a long boring tale and I don’t know why.

Sometimes, to finding something or someone to confess our guilt will make us feel better. Truly, it seems to be a chickenshit. At least, we can say that “It’s not my fault”.

After we going to be an innocent, we will find a really good way to fix everything and smiling again.

วันนี้วันที่ฉันโต

วันนี้วันที่ฉันโต...ฉันกำลังนั่งอยู่บนแม่น้ำแห่งความทรงจำที่กำลังไหลรินมาอย่างไม่ขาดสาย

ฉันแหงนมองท้องฟ้าที่ยังคงสีฟ้าเหมือนวันที่ฉันเพิ่งลืมตามองโลกนี้เป็นครั้งแรก
นึกเสียดายในหลายสิ่งที่ไม่เคยได้ทำ รวมถึงอะไรๆอีกหลายอย่างที่ได้ทำแต่กลับผิดพลาดไป
วันเวลาที่ไม่อาจหวนคืนมาใหม่ สอนให้ฉันเตือนตัวเองอยู่เสมอว่าให้รีบหาความหมายของชีวิตให้เจอ
อย่ารักสบายจนหลงลืมว่าตัวเองเกิดมาเพื่ออะไร???
ภาระหน้าที่เป็นเพียงแค่สิ่งนำทางให้ฉันค้นหาความหมาย และคุณค่าของชีวิต
แม้บางครั้งสิ่งนำทางก็อาจเลือนลางจนไม่อาจมองเห็น
หรืออาจชัดเจนจนขวางกั้นฉันจากเส้นทางที่ฉันอยากจะแวะเข้าไปชื่นชม
แต่อย่างน้อยฉันก็ยังมีความพยายามที่เป็นกำลังสำคัญที่ทำให้ฉันบรรลุจุดหมายที่หวังไว้

วันนี้วันที่ฉันโต...ฉันได้เรียนรู้และเข้าใจว่าโลกนี้ยังมีเรื่องราวมากมายเหลือเกินที่ฉันยังไม่เคยรู้
และสิ่งเหล่านั้นไม่ใช่แค่เพียงมองผ่านแล้วจะเข้าใจ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนต้องการเวลา
และอยู่ที่ฉันจะยอมสละเวลาเพื่อทำความรู้จักกับมันได้หรือเปล่า
หรือบางทีเวลาเหล่านั้นน่าจะมีค่ามากกว่าถ้าฉันทำสิ่งอื่น
มันขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของฉันทั้งสิ้น...และฉันคิดว่าฉันจะได้เรียนรู้และเข้าใจโลกนี้มากขึ้นอีก
>
>
>
>
ในวันที่ฉันโต โตกว่าที่ฉันเป็น